VE 3. YIL BİTERKEN...

25.08.2006.. 3 sene önce bugün sarmış beni  yazmanın efsunu... Bir başka  şevkle.. Kendimi mutlu etmek için, hissettiklerimi o tarifsiz mutluluklarımı,  içimin içime sığmadığı zamanları  gönlümün sığmayan sayfalarından buraya taşırmışım.. İstemişim ki sadece içimde kalmasın çoğalsın,ses olsun yüreğime..  Çocuk ruhum epeyce koşturmuş bu sayfalarda..

Yeri gelmiş deli dolu dur durak bilmeksizin kahkahalarla inletmiş, yeri gelmiş düşüp dizlerini kanatıp ağlamış , teselli bulmuş…

Bir iki kişiyle başlayıp giderek çoğalan gönül dostlarıyla paylaşmak hayatı,  zamanla daha da keyif verdi.
Giderek çoğaldık tek iken.. Hep olduk, biz olduk. Kenetlendik. Hayatımın en mutlu anlarını ve yine en üzücü anlarını burada paylaştım..
Mutluluğuma eş olup çoğalttınız, derdim varken mecalim yokken ayakta durmaya, yine aldınız bir tutam kopardınız acımdan, tuttunuz ayakta..
Yüreğimin üstünde nice yürekler attı..
Yazmayı bilmezdim pek… Zaten tek niyetim de içime düşen mutluluğu bir şekilde burada dilimin döndüğünce aktarmak yazıp çizmek  haykırmaktı.. Bunu başardığıma da inanıyorum.. Epeyce bir eski, şu anda burada olmayan blogcu abla ve abilerimle  ve yaşıtlarımla  kendi hayatıma dair bir çok güzelliği paylaşıp beraber  mutlu olup yine beraber üzüldük burada yeri geldiğinde.. Yorumlarıyla desteklerini hiç eksik etmediler.. Küçük bir aile olduk burada..Güzel dostluklara da imza attığım bir ortam oldu benim için burası.. Bir kaç blogcu dostum ile birebir tanışıp görüşme imkanım oldu ki bu gerçekten bambaşka bir lezzetti benim için…
Böyle candan, samimi, sevgiyle iç içe,vefadan haberdar insanların her nerede olursa olsun birbirini bulması tanışıp dostluklar kurması, paylaşımlarda bulunması çok güzel..

Önceleri üç beş satırı bir araya getiremezken zamanla beğenilerek okunan, farklı tarzımın olduğu söylenen hoş yazılar koydum ortaya.. Yaza yaza piştim gerçekten.. Tabi pişiren başka sebepler de olmuş olabilir arada Dil
Yazdıkça açıldım, yenilendim ,dirildim cümlelerin ruhunda…
Uzun zamandır  pek öyle güzel yazılar koyamasam da ortaya körelmediğimi biliyorum…
Aynı tonda güzellikler  koyabildiğimi biliyorum vakti geldiğinde..

Bırakıyorum dedim bir ara yazmayı.. Tükendi kalem dedim.. Kelimeler lâl oldu dedim ama baktım ki damla damla süzülüyor mürekkebi gönlümün yine… Bilmiyorum daha ne kadar nereye kadar yazarım paylaşırım sevinçlerimi  dertlerimi... Yazdıkça rahatlıyor insan diye düşünüyorum..Başka bir tutku bu..
Mutluysan bunu paylaşmak yazıya dökmek bir kat daha arttırıyor sevincini ve yine  üzgünsen, kırgınsan ve ya kızgınsan bunları yazıya döküp kelimelerle diriltmek, içinden çıkarıp atmak bir nebze de olsa ferahlatıyor.. Bende öyle oluyor yani
J Ama elbet bir sonu olacaktır.. Veda  vakti de gelecektir elbet diye düşünüyorum mecburi sebeplerle…
Şayet olursa öyle bir şey, En mutlu günümde en mutlu anımla ayrılmak isterim buradan inşallah

4.senemizin günlerine adım atmış bulunurken , O vakit gelinceye kadar paylaşmaya güzel dostluklara devam…

Nice senelere inşallah mutlu huzurlu…

  

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !